مستندها مانند هر نوع ژانر دیگر، اخیراً رونق گرفته اند. اما باید گفت مستند ها به ندرت در گیشه تماشا می شود و معمولا تعداد بازدید های آن ها کمتر از فیلم و سریال است. سال گذشته پر از مستندهای پر سر و صدا بزرگ بود، اما 2020 پیش از این با طرح جدیدی از فیلم های مستند جذاب روبرو شده بود: Cheer و Tiger King اطمینان حاصل کردند پروژه پر مخاطب بودند. از هیلاری کلینتون گرفته تا بیوگرافی درباره بندهای دخترانه دهه 80 و فیلمی از اوباما درباره انقلاب معلولیت، اینها مستندهایی هستند که امسال به طور حتم باید یک بار ببینید. البته، کمیت هرگز مساوی با کیفیت نیست، بنابراین ما سال خود را به تماشای هر تعداد فیلم و سریال اختصاص می دهیم تا بهترین هایی را که افق فکری و عاطفی مان را گشترش می دهد، ببنیم. در لیست زیر بهترین مستندهای سریالی سال 2020 را مشاهده خواهید کرد. شاید یکی از این مستند ها بتواند به شما کمک کنند جهان را بهتر درک کنید. با مووینه، همراه باشید.
Cheer
کارگردان: Greg Whiteley
چرا این مستند خوب است: هر آنچه که در حال حاضر در مورد مراسم تشویق فکر می کنید این مستند باعث می شود در موضع خود تجدید نظر کنید. اگر تصور شما پر از کلیشه در مورد دختران متوسط و عقاید باشد که این ورزش در واقع یک ورزش نیست، تشویق ثابت خواهد کرد که شما با هر غلتک مچ پا، شکستگی استخوان و سقوط سخت از بالای هرم ورزشکاران فوق العاده اشتباه می کنید تیم تشویقی رقابتی کالج ناوارو تحمل می کند. با تمرکز در جاده این تیم به مسابقات قهرمانی کشور با تشویق، شش قسمت از مسابقات شدت ورزش خود را نشان می دهد و احساسات پس از آن را برای اعضای جذاب و مربی مستند عاشقانه سختی که تیم را تشکیل می دهند، نشان می دهد سفر اعضای به تشویق. قدرت و ژیمناستیک کاملاً کنترل شده آنها وحشت آور است و سختگیری همه اینها برای ضعف قلب نیست. همه اینها به یک لحظه بزرگ تیم و یک پایان کلیسایی در مورد رفاقت، ورزشکاری و قدرت بی نظیر لحظات زودگذر منجر می شود. هیچ مستند ورزشی شما را به عنوان یک تشویق کننده برای موضوع خود مانند این مستند تبدیل نمی کند.
The Vow
کارگردانان: Jehane Noujaim و Karim Amer
چرا این یک مستند خوب است: 2020سال یک سال بزرگ برای افشای فرم های طولانی در NXIVM است ، فرقه جنسی که به عنوان یک برنامه خودیاری مطرح می شود و در طی دو سال گذشته با انحلال و محاکمه رهبران اصلی آن به عنوان عناوین ملی مطرح شد. آن ها دارای لیستی طولانی از جرایم، از جمله قاچاق جنسی و کلاهبرداری مالیاتی. این مستند اعضای سابق NXIVM را گرد هم می آورد تا جلوی سلطه وحشت رهبر کینه توز گروه، کیت رانیرر را بگیرند ، مشهورترین نام تجاری برای زنان در حلقه داخلی گروه. این فیلم با برداشتن فیلم های گرفته شده توسط همکار سابق رانیر، تاکتیک های وحشتناکی را که برای مخفی نگه داشتن اعضای NXIVM استفاده می شود و تلاش های مردمی در زمان واقعی برای نجات زنان از چنگال فرقه را نشان می دهد. این در حالی است که رانیر در مورد بازخورد ناگهانی سریال، بازخوردی را ارائه می دهد ، در یک فینال تکان دهنده به اوج می رسد، کسی که "نسبت به جنایات خود احساس پشیمانی نمی کند" از او نشان می دهد.
Boys State
کارگردان: Amanda McBaine and Jesse Moss
چرا این مستند خوب است: از سال 1937، لژیون آمریكایی سالانه دو برنامه تفكیك شده جنسیتی - ایالت پسران و دختران را گرد هم آورده است تا جوانان را در روند سیاسی آمریكا گام بر دارد. ایالت پسران با همگرایی برای تشکیل دولت مسخره خود، پسران بزرگسالی را در آستانه بلوغ دنبال می کند. اما نقطه اصلی ورود به داستان شخصیت های مختلفی است که اعضای دوربین تصمیم می گیرند از آنها پیروی کنند. در حالی که این مستند در تگزاس اتفاق می افتد و مملو از دیدگاه های محافظه کارانه مورد انتظار با زندگی در ایالت دیگر است، این فیلم تمام تلاش خود را می کند تا بدون تعصب، دیدگاه های نسل بعدی را کشف کند. به نوبه خود ، این نشان می دهد که ایدئولوژی های دستی چگونه می توانند بر جوانان ما تأثیر بگذارند ، و بنابراین بر نقاط قوت و ضعف سیاسی کشور تاثیر بگذارند. در حالی که مخاطبان مطمئناً پس از گفتن و انجام همه چیز مشتاق چشم انداز زن خواهند بود، ایالت پسران به عنوان یک یادآوری عمل می کند که بچه ها در واقع آینده ما هستند و این مفهوم از هر نظر ترسناک و الهام بخش بازی می کند.
Time
کارگردان: Garrett Bradley
چرا این مستند خوب است: مستند کمدی گرت بردلی هم یک داستان عاشقانه فوق العاده است و هم کیفرخواست سیستم اصلاحات آمریکا است. بردلی با استفاده از فیلم خانگی از سوژه و فیلم های خود که به زیبایی در سیاه و سفید ارائه شده است، داستان زنی را می سازد که 20 سال برای آزادی شوهرش از زندان جنگیده است. فاکس ریچ و همسرش راب هر دو در یک سرقت از یک بانک درگیر بودند، اما در حالی که حکم فاکس نسبتاً کوتاه بود، راب برای 60 سال بود. در دوره موقت، فاکس فرزندان آنها را به تنهایی بزرگ کرد، کار موفقیت آمیزی را آغاز کرد و شروع به صحبت در مورد بی عدالتی نژادی ذاتی سیاست کیفری آمریکا کرد. فیلم بردلی در عین محکومیت سیستمی که سیاه پوستان را در این کشور مجازات می کند، هر دو یک واسطه در مورد معنای انتظار برای کسی است.
Be Water
کارگردان: Bao Nguyen
چرا این مستند خوب است: از زمان مرگ دلخراش بروسلی در سال 1973، داستان او از طریق تعداد زیادی کتاب، مستند جنگی و فیلم مورد بررسی قرار گرفت. صادقانه به نظر می رسد که به نظر می رسد عموم مردم همه چیزهایی را که باید در مورد این رزمی کار بدانند فرا گرفته اند، اما Be Water اینجاست تا داستان دیگری را تعریف کند. در این مستند به کارگردانی بائو نگوین نقل قول مشهوری که در ابتدا توسط این آیکون ابداع شده است، ارجاع شده است: "ذهن خود را خالی کنید، بی شکل و بی شکل باشید مانند آب. اکنون آب را در یک فنجان قرار می دهید، می شود فنجان. شما آب را درون بطری می گذارید، آن می شود بطری. شما آن را در قوری می گذاری ، قوری می شود. حالا آب می تواند جریان پیدا کند یا ممکن است خراب شود. آب باش، دوست من. " این فیلم درگیر یک تغییر اساسی فرهنگی است که لی با کار روی صفحه نمایش فرهنگ فرهنگ پاپ را آغاز کرده است، اما زاویه ای که در سند ESPN دنبال می شود سالهای شکل گیری لی را در هالیوود به عنوان جوان چینی-آمریکایی برای اثبات خود روشن می کند. ارزش دارد، در حالی که هویت خود را در این راه پیدا می کند. استفاده از تصاویر بایگانی لی و بینش ارائه شده از نزدیکترین افراد معتمد (از بازیگر مرگ بازیگر و دوست او، کریم عبد الجبار تا بیوه ، لیندا لی کادول)، از نظر شاعرانه، و تصویری کاملاً آرام از مردی در استعدادهای فراوان و فعالیتهای وجودی چابک که از محیط سرگرمی سینما فراتر رفت. او به طرز فجیعی در سن 32 سالگی درگذشت، اما زندگی و کار او بروس لی را به مقام افسانه ای تبدیل کرد. در مورد افسانه های خود به اندازه راه سختی که لی برای شکستن بسیاری از دیوارهای عدم تحمل طی کرده اس، 47 سال است که از او می گذرد و با این حال، مضامین فیلم - نژادپرستی، فرهنگ تصرف، میراث و هویت - مثل همیشه به موقع و مرتبط احساس کنید.
این مقاله ارو از دست ندید : بهترین انیمیشن های 2020 که دیدنشان را نباید از دست دهید
Dick Johnson Is Dead
کارگردان: Kirsten Johnson
چرا این مستند خوب است: بیان کلمات دشوار است که باعث می شود دیک جانسون مردهیکی از بهترین فیلم های کل سال، مستند یا فیلم های دیگر باشد. فیلم کرستن جانسون که در جشنواره فیلم ساندنس امسال به نمایش درآمد، به سادگی یکی از زیباترین، هیجان انگیزترین، شخصی ترین و احتمالاً حتی مفیدترین قطعه درباره ضرر و زیان است که هرکسی تاکنون خلق کرده است. این اغلب خنده دار با صدای بلند خنده دار است، اما از ابتدا تا انتها نیز هق هق گریه می کند. جانسون، فیلمبردار ستایش شده ای که مستند درخشان Cameraperson 2016 را با استفاده از فیلمهایی که قبلاً از آن فیلمبرداری کرده بود، ساخت ، در حالی که از پدرش خواستار همکاری در یک پروژه شد، رو به افزایش بود. او می خواست با همکاری کامل او، نه فقط مستند پوسیدگی خود، بلکه تصور سناریوهایی که می تواند در آن بمیرد، در مورد پایان زندگی او فیلم بسازد. در کنار هم، صحنه های کرستن و دیک مرگهای مفصلی (و بعضاً خنده دار) برای او با کمک افراد بدلکار انجام می دهند و دیک جانسون مرده پرتره ای از نحوه فیلم سازی است که خود ما را آموزش می دهد و ما را به ایده نابودی یک انسان می کشاند. اما در طول مسیر، کیرستن روند واقعی خوردن زوال عقل را در حالی که پدر روانپزشک وی شروع به از دست دادن توانایی های ذهنی خود می کند، از بین می برد و باعث از بین رفتن حافظه یک فرد پر جنب و جوش می شود. با این حال، جانسون به همان اندازه که دلگیر است ، به همان اندازه که روی لذت از دست دادن عزیزان شما است، همانطور که از داشتن آنها در زندگی شما متمرکز است. این یک پرتره دیدنی و جذاب است که شما را له خواهد کرد.